Odlewanie polega na wypełnieniu ciekłym metalem formy, której wnęka odwzorowuje kształt przyszłego wyrobu. Po skrzepnięciu i ostygnięciu odlew wybija się lub wyjmuje z formy, oddziela układ wlewowy, oczyszcza i wykańcza. Brzmi prosto, ale o jakości decydują dziesiątki parametrów: od składu masy formierskiej, przez temperaturę zalewania, po sposób zasilania krzepnącego metalu.

Odlewanie ma ograniczenia: struktura odlewu bywa mniej wytrzymała niż odkuwki, mogą pojawić się porowatość, jamy skurczowe czy naprężenia odlewnicze, a tolerancje wymiarowe są zwykle szersze niż po obróbce skrawaniem. W zamian dostajemy swobodę kształtu, dobre wykorzystanie materiału i niski koszt przy skomplikowanej geometrii - dlatego wybór "odlew czy odkuwka" zawsze robi się pod konkretny detal.

Da się, ale to jedna z trudniejszych operacji spawalniczych. Żeliwo jest kruche i skłonne do pęknięć przy szybkim nagrzewaniu i chłodzeniu, dlatego stosuje się elektrody niklowe, podgrzewanie wstępne i powolne studzenie. Naprawy odpowiedzialnych odlewów najlepiej powierzyć spawaczowi z doświadczeniem w żeliwie - zwykła elektroda do stali najczęściej kończy się pęknięciem obok spoiny.

Mosiądz to stop miedzi z cynkiem - najczęściej 55-90% miedzi, resztę stanowi cynk, czasem z dodatkami ołowiu, cyny czy manganu. Od proporcji zależy kolor (od złocistego po jasnożółty), lejność i skrawalność. W odlewnictwie mosiądze cenione są za łatwość odlewania i odporność na korozję - to klasyczny materiał armatury, okuć i elementów dekoracyjnych.

Zależnie od stanowiska: formierz przygotowuje formy i rdzenie, wytapiacz prowadzi piece i pilnuje składu chemicznego, zalewacz rozprowadza ciekły metal, a oczyszczacz i kontroler jakości doprowadzają odlew do stanu gotowego. Do tego dochodzą technolodzy i konstruktorzy oprzyrządowania. To praca wymagająca dyscypliny i kultury BHP - ciekły metal nie wybacza rutyny.

Żadne nie jest "lepsze" uniwersalnie. Żeliwo świetnie tłumi drgania, dobrze znosi ściskanie, jest tańsze w odlewaniu i łatwiej wypełnia skomplikowane formy - dlatego trafia na korpusy maszyn, płyty czy naczynia. Staliwo i stal wygrywają tam, gdzie liczy się wytrzymałość na rozciąganie, udarność i spawalność. Wybór zawsze zaczyna się od pytania: jak ten element będzie pracował?