W odlewaniu piaskowym formę wykonuje się z masy formierskiej (piasek ze spoiwem) wokół modelu, który następnie się usuwa, a powstałą wnękę zalewa ciekłym metalem. Po zakrzepnięciu formę się rozbija, a odlew oczyszcza – to najstarsza i najbardziej uniwersalna metoda odlewnicza.

W odlewaniu kokilowym metal wlewa się do trwałej formy metalowej pod wpływem grawitacji, a w ciśnieniowym (HPDC) wtryskuje pod dużym ciśnieniem. Ciśnieniowe daje cienkościenne, dokładne odlewy w dużych seriach, kokilowe jest tańsze przy mniejszych partiach i grubszych detalach.

Najczęstsze wady – porowatość, jamy skurczowe, niedolewy i przypalenia – wynikają z błędów w formie, temperaturze zalewania, układzie wlewowym lub zasilaniu. Wiele z nich da się przewidzieć i wyeliminować już na etapie projektu technologii odlewu.

To odlewanie precyzyjne: wykonuje się woskowy model detalu, oblewa go masą ceramiczną, następnie wytapia wosk, a pustą formę zalewa metalem. Pozwala uzyskać bardzo dokładne, gładkie odlewy o skomplikowanych kształtach – stosuje się ją w jubilerstwie, medycynie i lotnictwie.

Wybór zależy od materiału, wielkości serii, dokładności i kosztu oprzyrządowania: do pojedynczych i dużych detali sprawdza się piaskowe, do dokładnych elementów seryjnych – ciśnieniowe, a do skomplikowanych, precyzyjnych kształtów – wosk tracony. Zwykle to kompromis między jakością a ceną.